POLITIEK: Paasklokken? Of doodsklokken?

Een tweeledige staatsstructuur kan onmogelijk tot de communautaire pacificatie leiden waarnaar ieder zinnig mens, vandaag meer dan ooit, snakt. Tweeledigheid kan niet duurzaam zijn omdat ieder meningsverschil tussen de twee "partners" altijd weer kan escaleren tot een harde confrontatie. Het "oplossen" van die confrontatie moet dan telkens opnieuw afgekocht worden via het perfide systeem van het consumptiefederalisme. Dat systeem lukt zolang het federale niveau geld heeft om het te financieren. Wat vandaag dus niet meer het geval blijkt.

Wil men de Belgische federatie echt in stand houden, dan zou afgestapt moeten worden van de staatkundige Vlaams-Franstalige tweeledigheid. Niét door een Vlaams-Waals-Brusselse drieledigheid in de plaats te stellen, want dàt zou helemaal niets veranderen en dus helemaal niets oplossen. Wèl door een veel ruimere verscheidenheid van het land als grondslag te nemen: met als basis bijvoorbeeld de huidige provincies of bijvoorbeeld nieuw te vormen stadsgewesten.

Zulk meervoudig federalisme MAAKT echter geen enkele kans, want zulk meervoudig federalisme KRIJGT immers geen enkele kans. En dus gaan we lustig verder op weg naar het separatisme. Overigens keurig in navolging van de Octopuspolitici zelve die voor het uitoefenen van HUN job al sinds vele tientallen jaren kiezen voor separatisch georganiseerde politieke partijen zonder zelfs maar de geringste federale structuur.

Paasklokken op 23 maart voor het begin van een nieuwe regering? Doodsklokken voor het einde van een land zult u bedoelen!

Hugo Biets

(Dagblad "De Morgen" – 18 januari 2008)

Advertisements