Aram

Ik kende hem niet, Aram. Tot vorige week, toen hij samen met zijn ouders vanuit Tongeren naar het gesloten asielcentrum in Brugge werd gebracht. In afwachting, want “uitgeprocedeerd” zoals dat heet, van uitwijzing uit ons land terug naar Armenië. Aram volgde tot midden vorige week het vijfde jaar secundair onderwijs in VIIO te Tongeren.

Medeleerlingen en vrienden startten meteen met een actie. Om Aram in België te houden. Of althans om hier zijn middelbaar onderwijs te kunnen voltooien. Omdat Aram inmiddels 18 is geworden, is ook – ditmaal door hemzelf en dus niet door zijn ouders – een aanvraag ingediend bij de Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ). Een aanvraag om hier te mogen blijven.

Eind vorige week vernam ik – via via – dat die medeleerlingen en vrienden deze week maandagavond een “bezoek” zouden brengen aan de gemeenteraad. Na wat overleg over het verloop van dat geplande “bezoek”, kwamen ze maandagavond inderdaad naar het Praetorium. Volgens de ene krant met 100, volgens een andere met 250. In elk geval met heel veel. 

Ik ontving een delegatie van een vijftal jongeren en twee ouders in de Kanunnikenzaal. Samen met de fractievoorzitters van onze gemeenteraad. Ze hadden een petitie bij en vroegen om die te ondertekenen. Iedere fractievoorzitter kreeg er een exemplaar van.

Als voorzitter van de gemeenteraad had ik hen, tijdens de contacten die ik vorige week met hen had, duidelijk gemaakt dat de gemeenteraad geen uitspraak zou doen want nu eenmaal niet bevoegd. Zou ik als voorzitter VAN de gemeenteraad op dàt ogenblik op dié plaats toch een uitspraak doen, pro of contra, dan zou dat ongetwijfeld door zeer velen begrepen zijn als een uitspraak van mij NAMENS de gemeenteraad. En dat zou dan vanwege mij niet correct geweest zijn.

Ik had, net zoals iedereen, natuurlijk het recht om als “burger”, dus los van dat voorzitterschap van de gemeenteraad, die petitie WEL of NIET te tekenen.

Zou ik dat doen? Als je WEL tekent dan word je door de enen al snel gezien alsof je voorstander ben van een (quasi) onbeperkte instroom van migranten, asielzoekers, vluchtelingen e.d.m. Als uitermate “naïef”. En, politiek gezien, als “links”, zo al niet als “extreem-links”.

Als je anderzijds NIET tekent dan gaan anderen je even snel als “asociaal” of zelfs “anti-sociaal” bekijken. Als iemand die bewust stekeblind verkiest te zijn voor diepmenselijke problemen. Politiek gezien word je dan snel ingekleurd als “rechts”, zo al niet als “extreem-rechts”.

Natuurlijk dwalen ze, zowel de enen als de anderen.

Woensdagmorgen heb ik de petitie getekend. En woensdagvoormiddag ben ik ze gaan afgeven in “het college” langs de Sint-Truidersteenweg. Om twee redenen. Omdat ik de twee doelstellingen van deze petitie onderschrijf: enerzijds een menswaardige aanpak van uitgewezen asielzoekers zoals Aram (wat nooit teveel gevraagd kan zijn) en anderzijds het recht om Aram toe te laten zijn studie ‘Marketing & Management’ te voltooien (wat toch alleen maar billijk zou zijn).

Het mag immers wettelijk zijn, het is daarom niet minder onlogisch en ook niet minder oneerlijk om een jongere, waarvan de ouders nooit een verblijfsvergunning bekwamen, aan de ene kant jarenlang probleemloos toe te laten tot het lager- en nadien het secundair onderwijs, en aan de andere kant hem in januari, dus halfweg het vijfde jaar van een cyclus van zes jaar, op te pakken en in een gesloten instelling te steken in afwachting van zijn uitwijzing, samen met zijn ouders, uit het land.

De tweede reden om de petitie te tekenen waren de vele jongeren die deze actie vorige week meteen zijn gestart en haar koppig blijven voeren. Geen enkele van die jongeren heeft daarbij enig persoonlijk materieel voordeel. Zij doen dat alleen maar uit vriendschap. Zij doen dat alleen maar omdat zij onrechtvaardig vinden wat onze samenleving met Aram doet. Niets meer. Niets minder. Niets anders.

Ik heb hen de voorbije dagen bezig gehoord en gezien. Hun inzet, hun engagement, hun enthousiasme. Hartverwarmend.

De toekomst van Tongeren, de toekomst van de Tongerse samenleving lijkt me in goede handen.

Aan iedereen van hen: proficiat. Aan iedereen van hen: bedankt.

Hugo Biets